Welkom op deze site

 Lieve mensen, ik ben een gevoelsmens die veel behoefte heeft aan open communicatie en op zoek is naar 'soul mates', in deze kleine wereld van hoogsensitieve personen, waar eenieder elkaar begrijpt, waar geen schaamte is voor de innerlijke beleving, waar geluisterd en aanvaard wordt, waar mensen elkaar helpen om te gaan met soms plots opduikende emoties en gevoelens, die vaak in strijd zijn met de rede, normen en waarden, maar vooral met de maatschappij.  Het is vaak moeilijk om mijn plaats te vinden omdat ik me zo anders voel, vaak eenzaam, onbegrepen...

Schrijven kan opluchten als er geen andere mogelijkheid is om te ventileren.  Bovendien zijn gedachten en belevingen zo vluchtig, dat het nuttig kan zijn om later terug te komen op wat mij voordien zo nuttig leek om neer te pennen.

Maar het hoeft niet altijd serieus te zijn.  Er is altijd ruimte voor humor, voor beelden en voor muziek...

Tot schrijfs of misschien tot ziens...

VD

 

Django - Bach

Nog niet lang geleden hoorde ik op de radio een interpretatie door Django Reinhardt van J.S. Bach, mees-ter-lijk en zooo mooi !
Het muziekbestandje is terug te vinden op de volgende site via onderstaande link
http://beemp3.com/download.php?file=866803&song=Swing+Interpretation+Of+The+First+Movement+Of+The+Concerto+In+D+Minor+By+J.S.Bach
Om van te genieten....... Tong uitstekend

Phaedra

3 jaar geleden schreef ik een tesktje getiteld 'moeke', over de onvoorwaardelijke liefde tussen moeder en dochter.    Ik had het over mijn nummer 1 en hoe dat nooit zou veranderen.   Wel, intussen ben ik zelf moeder geworden van een prachtig dochtertje en die nummer 1 heeft nu plaats moeten maken voor mijn eigen vlees en bloed.  Ik kan me niet voorstellen dat mijn dochter nu niet mijn nummer 1 zou zijn, het is gewoon zoiets natuurlijks.   Dan dacht ik, als ik zou moeten kiezen.... (een mens denkt soms gruwelijk).... ik zou voor mijn dochter kiezen.  Een kindje dat nog  heel haar leven voor zich heeft, en hopelijk kan ik een steentje bijdragen tot haar geluk in dit leven.   Ze heeft mij meer nodig, dan ik mijn eigen moeder.  Mijn moeder haar taak zit er eigenlijk op, hoewel ze dat niet wilt doen, dat opgeven.   Mijn moeder blijft zich inzetten voor haar kinderen en kleinkinderen.  Eenmaal moeder, altijd moeder zeker?...

Ik zal het in mijn teksten nog veel over Phaedra hebben, lieve schat, je hebt net je dutje gehad, ik kom je met je rode wangetjes uit je bedje halen, moeke is hier voor jou...  Dikke zoen.Kus

Terug van lang weggeweest - overlevingsmodus

Och mijn God hoe snel gaat de tijd??

Na meer dan 2 jaar afwezigheid heb ik de moed gevonden om opnieuw een lijntje te schrijven, dankzij mijn vriend die zelf een blog begonnen is.

Mijn wereld is in 3j tijd duizend maal ondersteboven gehaald, dooreengeschud en opnieuw omgedraaid.

Ik werd ziek door cvs.

Ik verloor mijn werk.

Ik werd zwanger en verhuisde naar Leuven en woonde ongelukkig samen.  PHAEDRA  kwam met een pijnlijke keizersnede ter wereld en ze werd al onmiddellijk van mij gescheiden voor de nacht, ik kon haar pas de dag nadien aan mijn borst voelen, daar waar ze behoorde te zijn, mijn kleine meid. 

Intussen de zoveelste mislukte relatie maar dit keer met zeer grote gevolgen, een kind.   Een vader die het veel te goed meent voor haar maar een klasseloze boertigaard zonder opvoeding, waar ik ooit op verliefd werd!   2008 en 2009 waren TWEE jaren uit mijn leven om te vergeten, om uit te wissen, zelfs de geboorte van mij kind, die ook een nachtmerrie was, en het afschuwelijke onbegrip dat ik kreeg in het ziekenhuis, de grootste nachtmerrie van mijn leven die daarna ging volgen.... Had ik dat allemaal geweten, .... een mens maakt grove fouten in zijn leven. 

Ik leef in een overlevingsmodus... en toch heb ik hoop, altijd maar hoop op een beter leven.  Ik start van nul, en dit keer zijn mijn jokers op, want nu heb ik een dochter, overigens een prachtige meid die mijn leven kleurt, of toch, die mij dwingt met haar mooie ogen en lieflijke knuffels, om haar leventje te kleuren.  En dat is nu mijn doel.  Voor haar zorgen. 

Moeke

Ben net terug van een weekje 'vakantie', niet in mijn straat, maar in mijn geboortestad Kortrijk, en wel bij mijn allerliefste moeke.  Heb me weeral in mijn favoriete rol van mama's kindje kunnen uitleven, en de liefde was weeral onvoorwaardelijk en wederzijds.
Moeke is 71 geworden en dat hebben we op onze manier gevierd, met lekker eten en drinken.  Zoals altijd maken we er een culinair festijn van, en praten en lachen we, delen we dezelfde humor, kijken we naar mooie mannen, en zijn we ontroerd over dezelfde dingen.   Opnieuw heb ik haar gezegd hoe zijn voor altijd mijn nummer 1 zal zijn, ook als ze er niet meer is...
En het doet deugd om dat te kunnen zeggen, want zo weet zij toch dat ze altijd in mijn hart is, en ik ook in het hare.   Nu besef ik pas hoe ik geen bang hoef te hebben, dat eenzaamheid relatief is, want ik heb nu immer nog altijd mijn mama...


Lees verder...

Alleen zijn

Het is vreemd, door zolang in ziekteverlof te zijn en thuis te zitten, leer ik mezelf ook weer een beetje beter kennen.  Ik wist niet dat alleen zijn mij zo goed afging.  In het verleden ben ik vaker alleen geweest, en kon me erg eenzaam voelen, ook al was ik maar één dag alleen, zag niemand en belde met niemand. 
Nu ervaar ik dat alleen zijn helemaal niet zo.  Ik voel me helemaal niet eenzaam.  Dat stelt me gerust.  Ik stel me de vraag of dit een teken kan zijn dat ik mezelf ok vind, en dat ik meer één ben met mezelf, mezelf als "gezelschap" kan appreciëren... kortom, dat ik tevreden ben met wie ik ben?   Anderzijds is het ook redelijk schrikwekkend dat ik me kan afzonderen, daarvan genieten, en het gevoel hebben dat ik niemand nodig heb om gelukkig te zijn.  Schrikwekkend, nu ja, ik bedoel daarmee, dat ik misschien de neiging zou kunnen hebben minder sociaal contact op te zoeken.  En dat is niet zo goed.  Want voor mijn ontplooiing, levensontwikkeling, heb ik interactie nodig met anderen, vind ik.  Kennis kan je opdoen door te lezen, maar mensenkennis en dus ook zelfkennis kan je alleen bekomen door met mensen om te gaan natuurlijk.

Lees verder...